Wereldreis 2013

Een wereldreis in cijfers, lijstjes, bizarre feitjes en meest gestelde vragen

16 landen bezocht in precies 365 dagen.

-1 De laagste temperatuur in graden Celsius tijdens onze reis, in Hatch (Bryce Canyon), USA. Inclusief heel veel sneeuw.

43 De hoogste temperatuur (slechts 5 dagen(!) later dan de -1 in Hatch) in Death Valley, USA.

3 paar slippers hebben we beide afgedragen; onze Allstars zijn nauwelijks de backpack uit geweest. Hierdoor heeft Mars zijn tenen wel talloze keren kapot gestoten. ;)

169 In zoveel verschillende bedden hebben we geslapen in resorts, hotels, B&B’s, motels, hostels, backpackers, bij mensen thuis, tenten, bussen, boten en in de open lucht.

2 x in een helicopter gezeten (Grand Canyon champagnepicknick en de snowlanding op de Fox Glacier in Nieuw-Zeeland).

125 De waarde (in dollars) van de vrijwel volle fles wijn die we in een restaurant in Las Vegas cadeau kregen van een stel wat ‘genoeg had gehad’.

38 x in een vliegtuig gezeten. Dat is inclusief overstappen op de heen- en terugreis en de ‘wings over whales’ in Nieuw-Zeeland. 127 uur in totaal.

11 De prijs (in euro’s) van de goedkoopste accommodatie: Palm Beach Garden in Permule, Indonesië (een prima kamer met eigen badkamer én uitzicht op zee).

230 uren in (nacht)bussen doorgebracht. Dat zijn bijna 10 volle dagen! Voornamelijk in Zuid-Amerika.

5 x naar de bioscoop geweest (in San Francisco, Hong Kong, Singapore, Auckland & Wellington).

20 Meer hebben we er echt niet kunnen tellen: we hebben slechts 20 noemenswaardige regendagen gehad. Meteen één van de grootste meevallers van het jaar.

32 Onze langste (one-day)hike in kilometers in El Chalten, Argentinië. Niet de zwaarste overigens; dat was de Tongariro Alpine Crossing in Nieuw-Zeeland (20 kilometer).

18.000 kilometer ge-roadtrip-t in de USA, Australië en Nieuw-Zeeland.

Fijnste accommodatie

Kapalai Dive Resort op Borneo, Maleisië. Paradijs op aarde! Hutjes op palen, compleet met queensize bed en ligbad (buiten!), midden in zee. Hier logeerden we 4 nachten met Mars z’n ouders en maakten we onze mooiste duiken bij het eiland Sipadan.

Om je vingers bij af te likken…

Met stip op 1: de sushi van Pontocho Kappa Zushi in Kyoto, Japan. Hier hebben we 3 dagen op rij gegeten.. en we denken niet dat we ooit nog eens zo lekker gaan eten! Op een hele goede tweede plaats het verrukkelijke eten bij Chin Chin in Melbourne, Australië. Zeg daar ‘Feed me!’ en je weet niet wat je meemaakt!

Niet te nassen…

De meest verschrikkelijke maaltijd (ooit?) was een pizza (lees: karton met een enorme lading vet en smotsige kaas) bij hostel Cruz de los Andes in La Paz, Bolivia.

Vreemdste gerecht

Cuy. Oftewel cavia in Cusco, Peru. Inclusief MSG, waardoor Mars er na afloop nogal stoned bijliep.

Beste busreis

Alle busreizen in Argentinië. Luxe touringcars met heerlijke stoelen die je kunt ombouwen tot bed. Dekentje erbij, filmpje, een fijne whiskey, en slapen maar!

Slechtste busreis

Die van Salta (Argentinië) naar Villazon (Bolivia). Een helse (nacht)rit van 8 uur in een oude bus met dronken chauffeur en de airco op standje -10. Geen oog dicht gedaan! De busreis van Yangshuo naar Hong Kong was ook memorabel: 3(!) rijen stapelbedjes van 0.60x1.50 in één bus..!

Tofste steden

San Francisco, Sydney, Rio de Janeiro, Melbourne, Queenstown en Kyoto. Waarom? Ga zelf maar kijken! :)

Irritant!

De grote groepen Israëliërs die we in Bolivia tegenkwamen. Begrijp ons niet verkeerd: we hebben niets tegen Israëliërs (sterker nog: we hebben er sinds deze reis een Israëlische vriend bij), maar als je naar de jungle gaat met als doel lekker goedkoop comazuipen en gewoon heel hard schreeuwen, moet je wat Mars betreft gewoon.. juist! ;) Toppunt was de enorme eikel die zijn gettoblaster de hele vlucht liet aanstaan.. ja, in een vliegtuig..! Geen stewardess die er iets van durfde te zeggen. Geen wonder dat er langs de Death Road, in de jungle en zelfs op de Uyuni zoutvlaktes overal kruizen staan op plekken waar (voornamelijk) Israëliërs zijn verongelukt. Glaasje te veel op en hop, daar gaat er weer één.

Oh, ook zeer irritant: locals in westerse landen die in restaurants foto’s maken van wat ze voorgeschoteld krijgen om het vervolgens meteen op FB te plaatsen. En dan wordt de Whatsapp en mail ook nog eens 3 keer per minuut gecheckt.. gezellig! Doen jullie dat in NL ook nog steeds? Dachten we het niet..

Tenslotte moeten ze het toeteren in het verkeer in Peru verbieden. Ze doen het overal, altijd en vaak keihard.

Meest indrukwekkende plekken

‘Wat was jullie mooiste ervaring?’ en ‘Welk land was het allermooist?’. Met stip de meest gestelde vragen deze reis. En meteen ook het lastigst te beantwoorden. Want het waren er zoveel. Terwijl het vaak juist de kleine dingen waren die onze reis zo bijzonder maakten: de mensen die je ontmoet, dat ene mooie uitzicht, het ontdekken van ongerepte plekjes of gewoon het feit dat we het samen zo fijn hebben gehad. Jep, het is best lastig om in een paar zinnen uit te leggen wat deze reis met ons deed. Maar goed, nu we toch bezig zijn: van de volgende plekken waren we het meest onder de indruk. In willekeurige volgorde.

Rio de Janeiro, Iguacu Falls, Patagonië, Salar de Uyuni (Bolivia), Cusco (Peru), Galapagos, de hele roadtrip door de USA, Kyoto (Japan), Maleisisch Borneo, Lombok en Flores (Indonesië), Magnetic Island, Fraser Island, Sydney en Melbourne (Australië), Savaii op Samoa en het hele zuidereiland van Nieuw-Zeeland.

Top 20 kippenvelmomenten

1. Orka’s vlak naast onze kayak, Abel Tasman, Nieuw-Zeeland

2. De kantelende ijsberg bij de Upsala gletsjer, El Calafate, Argentinië

3. Walvissen zien springen in Hervey Bay, Australië

4. Cirque du Soleil show ‘LOVE’, Las Vegas, USA

5. Duiken bij Sipadan, Maleisisch Borneo

6. Helikoptertour met champagnepicknick in de Grand Canyon, USA

7. Snorkelen tussen wel 25 schildpadden (en een zeeleeuw), Galapagos Islands

8. Het krakende geluid van de Perito Moreno gletsjer, El Calafate, Argentinië 

9. 4 daagse Salar de Uyuni tour, Uyuni, Bolivia

10. De bizar lekkere sushi in Kyoto, Japan

11. Op An’s verjaardag met een catamaran naar Komodo, Indonesië

12. Helikoptertour met snowlanding op Fox gletsjer, Nieuw-Zeeland

13. Boottocht tot onder de waterval, Iguacu, Brazilië/Argentinië

14. The World’s Most Dangerous Road fietsen, La Paz, Bolivia

15. Laguna de los Tres hiken, El Chalten, Argentinië

16. Machu Picchu uiteindelijk toch nog uit de wolken zien komen, Peru

17. Christ the Redeemer met uitzicht over de stad, Rio de Janeiro, Brazilië

18. De Great Wall of China beklimmen, Beijing, China

19. In twee dagen Fraser Island verkennen, Australië

20. Een stukje van onze reis delen met onze beide ouders in Maleisië

Bizarre feitjes

-Ondanks de adviezen van de GGD in NL hebben we nergens malariapillen geslikt! We hadden zo’n 100 pillen mee, maar volgens de locals is het slikken van deze troep vaak niet nodig.

-In Maleisië en Indonesië zaten we regelmatig in vliegtuigen die in NL op de zwarte lijst staan.. love living on the edge! ;)

-Regelmatig vonden hotel/motel/B&B eigenaren het zo leuk dat we op wereldreis waren, dat ze ons een flinke korting, ‘world travellers rate’ of zelfs een tweede nacht gratis gaven.

-We zijn op heel wat smerige plekken terechtgekomen (met als onbetwiste nummer 1 de openbare toiletten in Villazon, Bolivia), maar het meest verbaasden we ons over de mega-kakkerlak in een vliegtuig in Indonesië..!

-We kwamen tot twee keer toe ‘per ongeluk’ terecht in splinternieuwe, net geopende hotels (op Bali en in Samoa). Heel veel luxe voor een spotprijs om het hotel op de kaart te zetten. Tip van het jaar!

-Mars liet zijn zonnebril in een trein in Japan liggen. Een paar dagen later waren we weer in dezelfde stad en dachten we: laten we, nu we er toch zijn, even langs de lost&found lopen. En ja hoor.. daar lag ‘ie..! Eerlijk volkje hoor, die Japanners!

-Kleine wereld: hoe bizar is het als je aan de andere kant van de wereld, volkomen onverwacht, een oude bekende tegen het lijf loopt? Dit gebeurde tot twee keer toe: in San Pedro de Atacama (Chili) kwamen we een oud-collega van Mars tegen en in Yogyakarta (Indonesië) een oud-studiegenoot van An.

Meest gestelde vragen

Nu zijn jullie zeker wel eens klaar met al dat gereis?

Nee, nog lang niet! Van zo’n wereldreis wordt je bucketlist eigenlijk alleen maar langer. We willen heel snel weer terug naar Afrika, en ook in Amerika willen we nog veel meer ontdekken. Daarnaast staan Canada, India, Colombia, Zweden en uiteraard Antarctica hoog op ons lijstje.

Wie had de meeste sjans?

An moest in China (en in Maleisië) een paar keer per dag (ja, echt!) met mensen op de foto. Daarnaast werden de meeste foto’s zelfs stiekem gemaakt. Het was net alsof we de enige westerse toeristen in het land waren, zo geliefd waren An d’r blonde lokken! We weten nu hoe het voelt om beroemd te zijn. Famous for a month! :)

Hebben jullie veel last van heimwee gehad?

Dat was niet echt mogelijk aangezien we via het wereld-wijde-web veel contact hadden met het thuisfront. Uiteraard zijn er momenten waarop je heel even thuis zou willen zijn, maar dan is daar al snel weer de schop onder je kont die je laat beseffen wat je allemaal aan het doen bent. Hebben we dan misschien iets gemist? Ook niet echt. Als we dan toch íets moeten noemen is het de favo chips van An (Lays paprika), die ze nergens ter wereld kon vinden. ;)

Wat zijn bizarre dingen waar je aan went tijdens een zo’n reis?

Lange afstanden. Waar we in NL al zuchten als we een uurtje in de auto moeten zitten, draaiden we aan de andere kant van de wereld onze hand niet om voor autoritjes van een uur of 6, of busreizen van zelfs 18 uur. Easy peasy! Waar je ook snel aan went zijn vieze toiletten. Na de openbare toiletten in Bolivia konden we alles aan. Waar we aan de andere kant nooit aan zullen wennen zijn Chinezen die overal ter wereld in je ‘personal space’ lopen of erger nog: tegen je aan gaan staan! In overvol China moeten ze wel; daar noemen ze steden waar 5 miljoen mensen wonen ‘klein’!

Is zo’n wereldreis nou alleen maar leuk?

Nee. Uiteraard gebeurden er ook vervelende dingen: op dag 1(!) werd onze pinpas geskimt in Rio, in Quito (Ecuador) zaten we vast in een lift, we hadden heel veel gedoe met een gecanceld wereldticket terwijl we wilden inchecken voor onze volgende vlucht in (alweer) Quito en Kilroy niet bereikbaar was (het was op dat moment midden in de nacht in NL), we zijn in Beijing bedreigd en bestolen door twee gasten in een doodlopend steegje, in Maleisië kregen we vervelend nieuws uit NL, we hadden úren vertraging op het vliegveld van Kota Kinabalu (Borneo) terwijl Mars z’n ouders stonden te wachten op het vliegveld in Tawau, we zijn in Kuta Lombok (Indonesië) met de dood bedreigd door een taxi chauffeur en op de verjaardag van Mars zaten we met een gecrashte Macbook (blikseminslag..!) in Melbourne.

Hebben jullie veel mensen ontmoet en samengereisd?

Ja, één van de leukste dingen van onze reis was het ontmoeten van bijzondere mensen en andere reizigers. Een kleine opsomming van wie ons het meest zijn bijgebleven: Claire & Brady uit Canada in Patagonië, Mauricio en zijn lieve moeder in Chili, Tomer & Leticia in Argentinië, Tjeu & Mohamed uit NL in Bolivia, Liz & Tom uit de UK in de Boliviaanse jungle, Sanne & Roderik uit NL in Peru, Rhea & Joe uit de UK en Natalja & Atsue uit Japan tijdens het eilandhoppen in Peru, Omeer uit LA op verschillende plekken in Peru en Ecuador, de Italiaanse chef Michelangelo in LA, Nico & Charissa uit NL in China, Katie uit de US en Aisling uit Ierland in Maleisië, Liz & Susan (Canada), Paula & Stefano (Italië) en Maria & David (Spanje) tijdens de boottocht naar Komodo in Indonesië, Ryan & Alanna uit Canada in Australië en natuurlijk Ineke, Nick, James, Bella & Scout in Sydney.

En toen waren we weer terug in Nederland. ‘Back to the real world’ horen we vaak. Gelukkig was het afgelopen jaar voor ons ook behoorlijk ‘real’. We hebben onze droom durven waarmaken, een ervaring die niemand ons ooit afneemt. Was het het waard? Ja. Duizendmaal ja. De beste beslissing ooit.

Bedankt voor alle leuke reacties in berichtjes, mailtjes, Skype gesprekken of gewoon voor het ‘meereizen’. We zouden het zo weer overdoen. En wie weet doen we dat ook nog wel eens. :)

Mars & An 

Nieuw-Zeeland: van zuid naar noord

Het meest bijzondere moment van de reis ervaren in de laatste twee weken, wie had dat gedacht? Wij durfden het na 50 weken niet meer te hopen, maar uiteindelijk hebben we de nummer 1 van onze bucketlist toch nog mogen afstrepen. Wat een mazzel!

Maar eerst terug naar het zuiden van Nieuw-Zeeland, want daar waren we gebleven. Door vijf dagen in Queenstown (en het schattige Arrowtown) te blijven, dachten we even wat rust in ons drukke reisschema te brengen. Queenstown is echter ‘adrenaline capital’ van NZ, dus dat werd raften, luge rijden, hiken en paragliden vanaf de Coronet Peak! Uiteraard niet alles tegelijk, dus dat beetje relaxen is ook wel goed gekomen. O, we zijn ook nog langs de plek gereden waar het bungeejumpen is uitgevonden. Zelf niet getest, want An had de hoogste bungee ter wereld (in Zuid-Afrika) al eens gedaan.. been there done that. :)

Na een dagje in het mooi gelegen Wanaka, bereikten we de westkust van het zuidereiland. De gletsjers Fox en Franz Josef zijn bijzonder omdat ze zo dicht bij zee eindigen. Twaalf kilometer, om precies te zijn. Twaalf kilometer de andere kant op en je bereikt Nieuw-Zeelands hoogste bergen, die permanent met sneeuw bedekt zijn. Een mooie omgeving om een helikoptertochtje te maken, dachten wij! En hoe indrukwekkend is het om de volledige grootte van beide gletjers te zien, vervolgens langs Mt Cook te vliegen (die we eerder vanaf de oostkant bezochten), in datzelfde gebied te landen en even in onze korte broek en gympen in de sneeuw te staan..?!

Het (enige?) nadeel van zo lang op reis zijn, is dat je op plekken komt waarvan men zegt dat je het ‘gezien moet hebben’ en wij daar vervolgens niet zo van onder de indruk zijn (yes, we got spoiled ;)). Pancake Rocks langs de westkust was zo’n plek. Gelukkig was het een attractie op de route richting het noord-westen, waarvan de eindbestemming wel weer magisch bleek: Abel Tasman National Park, dé plek waar we ons meest bijzondere moment van de reis beleefden.

Na zoveel geluk en het zien/ontmoeten van mooie gebieden, bijzondere mensen en indrukwekkende beesten, hadden we het spotten van orka’s als enige nog niet van onze wereldreis-bucketlist kunnen afstrepen. We probeerden het in Patagonië, in Californië en aan de oostkust van NZ, maar helaas.. no luck. Ach, er moet iets te wensen overblijven, dachten we nog. Niets was minder waar: tijdens een dagje kayakken kwamen we, volledig onverwachts, twee groepen orka’s tegen! En dus niet eens vanaf een boot.. nee, vanuit onze kayak! En dat tot op vijf meter afstand! De rugvin van de grootste orka kwam ver boven ons uit. Ook best wel spannend dus, want het blijven (enorme) roofdieren. Dat orka’s slechts vier dagen(!) per jaar het Abel Tasman Park aandoen, maakt het allemaal nog ongelooflijker en een ervaring waar veel kippenvel bij komt kijken!

Ons avontuur op het zuidereiland was niet compleet zonder een bezoek aan hét wijngebied van Nieuw-Zeeland: Marlborough. Eén van de grootste exportproducten moet, naast zuivel en lam, wel de Nieuw-Zeelandse sauvignon blanc zijn. Sauv voor vrienden, zoals An. :)

Al die hikes op het zuidereiland waren naast dat ze heel mooi waren, stiekem ook een goede training voor wat ons op het noordereiland nog te wachten stond, namelijk de Tongariro Alpine Crossing. Al een pittige wandeling in normale weersomstandigheden, laat staan in het stormachtige weer waarin wij op pad gingen. Windsnelheden van 60 km/u klinken misschien niet zo indrukwekkend, maar dat is het wel wanneer je op een bergrug zonder beschutting loopt en het ook nog eens begint te regenen. Het was een dag van afzien, grenzen verleggen, geluk hebben dat de wolken op de juiste momenten even wegtrokken en trots zijn dat we het hebben gedaan. In 6,5 uur. Ha!

Inmiddels hebben we er meer kilometers op zitten dan in gigantisch Australië en zijn we het autorijden wel even zat. De reis mooi en zonnig afsluiten met vijf dagen in Bay Of Islands (het noordelijke punt van het noordereiland) was het plan. De eerste dagen waren wat regenachtig, maar onze B&B en het gezelschap van John en de legendarische Ed uit Vegas maakten veel goed. Gelukkig hadden we ook nog een paar dagen zon en konden we de mooie baai verkennen tijdens een zeiltochtje. Beetje relaxen, kayakken, wandelen, zeilen, tientallen dolfijnen aanschouwen.. o, what a perfect day!

Morgen rijden we naar Auckland, waar we maandag terugvliegen naar Nederland. Iets waar we enorm tegenop zien, en dat is niet alleen vanwege de lange reis. Natuurlijk is het fijn om familie en vrienden weer te zien, maar deze reis was zó onbeschrijflijk mooi, dat het wel even wennen zal zijn in het koude, vaak toch een beetje saaie Nederland. Ach, een nieuw ticket is zo weer geboekt, denken we maar. :)

Voor de trouwe lezers van onze blog: niet getreurd, de leukste blog moet nog komen; die posten we over een paar weekjes. Tot die tijd: see you in Holland.. it’s been a blast!

Liefs!

PS We hadden gedacht dat het een inkoppertje was, maar blijkbaar vonden jullie het antwoord toch niet zo gemakkelijk: natúúrlijk was het Mars die te hard reed! ;)

Nieuw-Zeeland: van noord naar zuid

Save the best for last? Yeah.. probably! Op advies van andere reizigers vlogen we iets eerder dan gepland naar Nieuw-Zeeland. Dit ten koste van onze tijd in Australië, maar: ‘het zou allemaal nog veel mooier worden’. En hoewel we dit in Australië maar moeilijk konden geloven, lijkt het erop dat we een goede keuze hebben gemaakt. Gelukkig maar, want we waren niet van plan om de aankomst op onze volgende bestemming (Amsterdam) ook te vervroegen. ;)

Na twee weken Samoa waren we klaar voor het land waar je volgens Lonely Planet minstens één keer per dag het woord ‘WOW!’ laat vallen. Omdat we Auckland al hadden gezien, reisden we op dag 1 meteen af naar de Coromandel peninsula. En ja hoor, na nog geen uur rijden was daar de eerste ‘WOW!’ al! De landschappen en natuur in dit land zijn zó overweldigend.. moeilijk onder woorden te brengen en helaas ook lastig op camera vast te leggen.

Op het geïsoleerde Chum’s Beach waren onze voetstappen in het zand de allereerste van die dag. Geen local te bekennen, laat staan toeristen. Hoe gaaf! We waren zéker niet de enigen bij Hot Water Beach, maar het bizarre verschijnsel om je eigen hot pool te kunnen graven aan de rand van de zee, wilden we best met een paar mensen delen.

Hoe de mensen in Rotorua kunnen wonen is ons een raadsel. De hele dag rotte-eieren-lucht om je heen vanwege de thermische activiteit lijkt ons geen pretje. De paar dagen dat wij er waren zorgde die lucht echter wel voor een bezoekje aan een mooi natuurpark en fijne hot springs. En ja, dat resulteert in een onuitwasbare stank in je zwembroek. :)

De eerste aanhouding door de Nieuw-Zeelandse politie was niet zo erg; een vriendelijke waarschuwing en het verzoek iets langzamer te gaan rijden. Dat was onderweg naar Napier, een stadje dat in de jaren dertig compleet is verwoest door een aardbeving en daarom in Art Deco stijl is heropgebouwd. Oh ja, ook bekend van het Hawkes Bay wijngebied, welke we met een dagje rondrijden hebben verkend.

Voordat we met de ferry overstaken naar het Zuidereiland, besteedden we een paar dagen in Windy Wellington. Die bijnaam was toepasselijk voor de tijd dat wij er waren, maar dat maakte weinig uit. Cafeetje hier, winkeltje daar, een bioscoopje zus en een museumpje zo.

De overtocht was een belevenis op zich. Het laatste gedeelte vaar je namelijk door de Marlborough Sounds en dat is een goede introductie van wat het Zuidereiland te bieden heeft. Spectaculair!

Eenmaal weer met de voeten (lees: autobanden) aan vaste wal, was onze eerste stop Kaikoura. Hét wildlife-mekka van NZ, dus we hebben daar gezwommen met dolfijnen, babyzeeleeuwtjes gespot bij een waterval, vieze dikke palingen gevoerd in het riviertje achter onze B&B en een geweldige vlucht gemaakt over zee, waar we een enorme sperm whale tegenkwamen.

Het bezoek aan Christchurch was nogal een bijzondere. Hoewel het stralend weer was toen we door de stad liepen, kregen we een steeds triester gevoel. Uiteraard kan niet alles heropgebouwd zijn in drie jaar tijd, maar de gevolgen van de desastreuze aardbeving waren nog overweldigend aanwezig. De tweede dag dat we er waren reden we daarom naar de Banks (Akaroa) peninsula. Tijdens een schijnbaar spectaculaire route, zagen wij echter alleen laaghangende bewolking in plaats van het mooie uitzicht!

Het weer was ons weer goed gezind toen we de volgende dag via Lake Tekapo en Lake Pukaki naar Mt Cook Village reden. De lichtblauwe kleuren van de meren zijn adembenemend en wanneer de witte sneeuw op de hoogste berg van Nieuw-Zeeland (Mount Cook, 3754m) ook nog eens afsteekt tegen een knalblauwe lucht, nodigt dat uit voor veel mooie wandelingen.

Na twee dagen hiken waren de benen moe en reden we weer terug richting de oostkust. Aldaar wachtte ons een tweede aanhouding door de Nieuw-Zeelandse politie en die was zo mogelijk nog vriendelijker, maar eindigde wel in een bekeuring. Hoewel deze met de opmerking ‘zie maar of je ‘em betaalt’ werd uitgeschreven. :)

We vonden Oamaru al een leuk plaatsje en dat werd alleen maar leuker toen bleek dat de blauwe pinguïns ‘s avonds (het rustige deel van) het dorpje in komen scharrelen, haha! De zeldzame yellow-eyed pinguïns zagen we rondom Dunedin bij de Otago peninsula.

Hoewel lekker zoning weer vaak niet het allerbelangrijkste is, is dit redelijk essentieel om een goede indruk te krijgen van Milford Sound. Dit bleek wel toen we er ‘s ochtends (heel vroeg) naar toe reden: zwaarbewolkt en dus nauwelijks iets te zien. Tot onze grote verbazing trok het rond 10u in een paar minuten(!) helemaal open en zagen we wat we die ochtend hadden gemist.

Een boottocht over de fjorden en een pittige klim naar de top van een berg met 360 graden uitzichtpunt mochten niet ontbreken. De spierpijn in de billen de volgende dag helaas ook niet..

Zo, en zuidelijker komen we niet. Dus terwijl wij van zuid naar noord gaan reizen, mogen jullie ondertussen raden wie er twee keer werd aangehouden door de politie. ;)

Liefs vanuit de lente in Nieuw-Zeeland!

PS Lóóóts of photos onder het kopje ‘foto’s’.

12 dagen Robinson

Ooit van Samoa gehoord? Wij ook niet. Tot voor kort dan. Waar de meeste toeristen vanuit Australië en Nieuw Zeeland naar Fiji op vakantie gaan, kozen wij voor Samoa. Want: “Fiji is full of families with screaming children”. Aldus de Aussies.

Samoa ligt niet eens zo ver bij Fiji vandaan, maar is minder toeristisch en dus ongerepter. Waar vind je nog verlaten stranden, glas(maar dan ook echt glas)helder water en locals die toeristen nog niet als vanzelfsprekend beschouwen? Op Samoa dus. 12 dagen rondgereden, maar ook heel veel niks gedaan. Dikke vette aanrader! Dat wil zeggen, als je in de buurt bent, want vanuit Nederland is het 28 uur vliegen en minimaal 2 keer overstappen.. ;) Hier de foto’s:

Batterijtje weer vol. 7 weeks left. Op naar NZ! 

Sydney vs Melbourne

In het über relaxte hippiedorpje Byron Bay hadden we met gemak een week (of twee) kunnen blijven, maar Sydney riep. We hadden met Mars’ familie afgesproken, dus we moesten opschieten. Tijdens een tussenstop van een paar dagen in South West Rocks zagen we voor het eerst kangaroos in het wild. En dan bedoelen we niet de dode versie langs de weg (want die zie je hier overal), maar de springlevende, inclusief ‘joey in the pouch’ (kleintje in de buidel).

Onze week in Sydney werd er één om nooit meer te vergeten. En dat is vooral te danken aan Mars’ nicht Ineke, haar man Nick, kids Bella en James, en Scout, de superschattige hond die we stiekem wel mee hadden willen nemen in onze backpack. Zij hebben ons het allerbeste van Sydney laten zien en ons het gevoel gegeven dat we er echt even woonden. En op wat voor plek! Vlakbij de haven (Neutral Bay), met uitzicht op de Harbour Bridge..! Noem het sentimenteel, maar we hebben echt een beetje heimwee.. wat een gave stad!

Uiteraard liepen we van Bronte naar Bondi Beach, staken we per ferry de haven over, reden (en liepen) we over de Harbour Bridge, bekeken we het Opera House, de Sydney Zoo en namen we een kijkje in Manly. Maar de veel te gezellige avondjes (ja hoor Nick, gooi die glazen maar weer vol!) en ‘barbie’s’ zijn ons het meest bijgebleven. Wat een toptijd!

Via de Blue Mountains staken we het binnenland over naar Melbourne. Vlak voor Melbourne zijn we nog even afgeslagen naar wijngebied Yarra Valley. An als een kind zo blij, want wijnmaker Chandon bleek het zusje van Moët & Chandon.. en die maken dus net zulke lekkere bubbelwijntjes!

Football is volkssport nummer 1 in Australië en wat hen betreft van de wereld. Ze hebben dan ook drie soorten rugby competities en vinden onze ‘voetbal’ maar een mietjessport. Toen wij in Melbourne aankwamen, waren ze nog helemaal in de ban van de AFL finale die ze de avond ervoor hadden gewonnen. Fijn sfeertje dus!

Wat ons ook beviel in Melbourne, was de eetcultuur. Gaat het na negen maanden reizen dan niet meer om mooie natuur, wildlife en steden, maar om eten? In Melbourne in ieder geval wel! Zeker drie van de restaurants in deze stad komen in onze top 10 van fijnste eettentjes terecht. Dat zegt genoeg, toch?

Al dat lekkere eten was uiteraard ter gelegenheid van de verjaardag van Mars, die we alle vijf dagen in Melbourne hebben gevierd. En een stop bij dé taartenspecialist van de stad mocht natuurlijk niet ontbreken! Ook Rihanna was van de partij. Ze gaf een te gekke show in de Rod Laver Arena. Wat een hitmachine is dat zeg!

Een uurtje ten westen van Melbourne begint de Great Ocean Road, volgens de boekjes één van de mooiste kustroutes ter wereld. Het is een stuk kouder langs de zuidkust van Australië, maar dat maakt de route des te mooier: een ruig landschap en een onstuimige zee maakten het plaatje extra dramatisch. Heel gaaf!

Om nog even terug te komen op de titel van deze blog: de heimwee naar Sydney werd door Melbourne goed gemaakt, maar het is lastig te zeggen welke stad leuker is. Zijn het de geweldige uitzichten en stranden van Sydney of de eindeloze gezelligheid en het lekkere eten van Melbourne? Misschien moeten we er gewoon nog een keertje naartoe. :)

Inmiddels zijn we gisteren in Nieuw-Zeeland aangekomen, maar vliegen we morgen alweer door naar Samoa (een eilandengroep naast Fiji). We wilden onze reis eigenlijk afsluiten met twee weken paradijs, maar aangezien het in de Pacific rond die tijd orkaanseizoen is, hebben we het toch maar omgedraaid: nu eerst twee weken tropische eilandjes en daarna nog zeven weken Nieuw-Zeeland.

Liefs van ons!

Awesome Aussie

G’day!

Bij jullie is de herfst begonnen, wij zijn weer terug in het voorjaar! Al hadden we eerst nog een paar hete, zomerse dagen voor de boeg in Singapore. Een multi-culti stad, met al z’n verschillende bevolkingsgroepen, en voor een laatste Aziatische ervaring verbleven wij in de Maleisische wijk Geylang. Highlights? Uiteraard het opvallende ‘bootgebouw’ en toch ook wel de Singapore Zoo, één van de mooiste dierentuinen ter wereld, waar je zo ongeveer tussen de dieren loopt, heel apart.

Onze reis langs de oostkust van Australië trapten we af in Cairns, waar we de eerste avond werden verwelkomd met een groots vuurwerk (wat stiekem ook een beetje de aftrap was van Cairns Festival ;)). Hier werden we meteen gegrepen door het ‘no worries mate!’ gevoel. Het deed ons een beetje denken aan Californië, maar dan nóg relaxter!

Cairns was ook meteen de plek om Great Barrier Reef te verkennen. Een absolute must-do, dus een veel te dure duiktrip geboekt (ja, de Aussies weten wel waar ze een slaatje uit moeten slaan!) en hop, het reef op! We waren gewaarschuwd, duiken bij Great Barrier Reef zou een beetje overgewaardeerd zijn, en ondanks dat de coral gardens erg indrukwekkend zijn en je het gewoon gezien móet hebben, viel het duiken zelf inderdaad een klein beetje tegen. Maar goed, kan het eigenlijk nog mooier na onze duiken bij Galapagos, Borneo en Indonesië?

Vanuit Cairns vertrokken we met onze huurauto eerst een stukje naar het noorden om het regenwoud (dat tot aan het strand loopt) bij Cape Tribulation te bekijken. Uiteraard ook een crocodile hunting-tourtje gedaan, want dat hoort erbij in Australië. Vervolgens reisden we via het binnenland (Atherton Tablelands met fijne koffieboerderijen, lekkere chocola en watervallen) weer richting het zuiden.

We lieten de auto achter in Townsville en staken zelf met de ferry over naar Magnetic Island, waar we een fantastisch verblijf hadden bij Walter & Myra. We crosten met Walter’s Mini Moke het eiland over en vonden zowel koala’s als rock wallabies (kleine kangaroos) in het wild. Wat een mazzel! Het perfecte eiland om een paar mooie wandelingen naar uitzichtpunten en verlaten baaien te maken en te relaxen bij de witte stranden. De eerste keer zwemmen in het water waar de Great White Sharks ook regelmatig langskomen was best een beetje scary, haha!

Van het ene hoogtepunt naar het volgende hoogtepunt: de Whitsundays. Vanwege een stormachtige wind lieten we het idee om een paar-daagse zeiltocht te maken al snel varen, maar diezelfde wind zorgde ervoor dat onze Ocean Rafting dagtocht des te avontuurlijker werd. Wanneer alle boten in de haven blijven, zijn deze zodiacs namelijk de enige boten die het ruige water aankunnen en er als het ware overheen raften. Cool! Whitehaven Beach is wat ons betreft het mooiste strand dat we ooit gezien hebben en het zand voelt nog zijdezacht aan ook. :)

Hervey Bay was eigenlijk alleen een stopover om Fraser Island te bezoeken, maar niet voordat we ons lieten overtuigen om een walvissentour te doen. In deze tijd van het jaar de beste spot ter wereld en dat bleek niet overdreven. In hun migratie naar Antarctica verblijven de humpback whales een paar dagen in Hervey Bay om hun pasgeboren jongen het één en ander te leren en dat leverde spectaculaire momenten op.. zo zagen we de walvissen wel 40 keer uit het water springen..! Af en toe maakte de moeder een indrukwekkende sprong, om haar jong te laten zien hoe het hoort. Kippenvel!

Dan Fraser Island.. het grootste zandeiland ter wereld, compleet met regenwoud, veel zoetwatermeren en een mooie kustlijn waar we met een 4WD bus met 80 km/u overheen scheurden. Én waarmee we ook tot twee keer toe vast kwamen te zitten in het zand. Mafkezen, die Aussies! De biertjes met onze Canadese vrienden Ryan en Alanna, het spotten van dingo’s (wilde honden), walvissen en dolfijnen bij de Champagne Pools en de verfrissende duiken in Lake McKenzie en Lake Wabby maakten het een paar topdagen.

In Rainbow Beach bleven we wat langer hangen, simpelweg omdat het zo’n leuk plaatsje is en we een goede ‘barbie’ (BBQ) hadden bij ons huisje. De laatste dag in Rainbow Beach ging de wekker vroeg omdat we al rond 6 uur in een kayak stapten om dolfijnen te spotten. Niet zo spectaculair als de walvissen in Hervey Bay, maar toch ook weer heel gaaf als je ze vlak naast en zelfs onder je kayak voorbij ziet schieten!

Via het posh-plaatsje Noosa, de enorme Eumundi Market en het schattige Montville reden we in één keer door naar het relaxte hippiedorpje Byron Bay, vooral omdat we de enorme flatgebouwen en hotels in Surfers Paradise nogal afschrikwekkend vonden.

Hoe lang we in Byron Bay blijven weten we nog niet precies, maar we willen volgend weekend eigenlijk wel richting Sydney, waar we Mars’ familie zullen aanmoedigen tijdens de Harbour Bridge Run. Looots to do dus!

Hooroo folks.. take it easy!

PS Hartstikke lief hoor dat jullie ons zo missen, maar de laatste tijd krijgen we wel erg veel berichtjes dat ‘het einde in zicht is’ en we ‘nog maar’ drie maanden te gaan hebben. Wat ons betreft is 1/4 van onze one-year-trip nog best lang, dus doe dat aftellen nog maar even in stilte. ;) Voorlopig hebben wij namelijk nog lang niet genoeg gezien en genieten we zoveel als we kunnen. :)

O, en meer foto’s.. ja daar dus!

Indonesië: the big island-hop!

Indonesië bestaat uit ruim 17.000 eilanden.. 17.000..! Waar begin je dan (aan)? Vanuit Borneo hadden we de keuze om te vliegen naar Java of Bali, en na lang wikken en wegen besloten we om van west naar oost te reizen. First stop: Java!

In het van-horen-zeggen vieze, stinkende en drukke Jakarta moesten we vooral niet te lang blijven, en dus reisden we na één nachtje door naar Yogyakarta, midden op Java. Het eerste wat hier opviel was de enorme hoeveelheid brommers. Resultaat: verkeerschaos! Ook druk dus, maar dan in de positieve zin van het woord, want Yogya is leuk! Overheerlijk eten, behulpzame mensen en een overvloed aan cultuur, zoals de grappige fietstaxi’s, waarin je je, volgens ‘Yogyaans’ gebruik, minstens één keer moet laten vervoeren.

Yogya heeft een aantal mooie bezienswaardigheden, waarvan wij het meest onder de indruk raakten van de Borobudur. Vooral de zon zien opkomen achter de (actieve) Merpati vulkaan, te midden van de heilige stupa’s, vonden we een indrukwekkend schouwspel.

Op naar Bali! We waren een beetje huiverig voor het bekendste en meest toeristische eiland van Indonesië (zeker omdat het hier nu hoog-hoger-hoogstseizoen is), maar gelukkig bleek het niet zo moeilijk om de drukke gebieden te vermijden en de rustige plekjes op te zoeken. En zoals je in China veel fietst, is het hier de normaalste zaak van de wereld om de eilanden op een scooter te verkennen. Vanuit Jimbaran scooterden we richting het zuidelijkste puntje van Bali. Tempeltje hier, mooi strandje daar, met als hoogtepunt het wereldberoemde surfgebied bij Uluwatu.

Nusa Lembongan is een eilandje dat bij Bali hoort, maar in niets lijkt op haar grote zus: kinderen van een jaar of tien scheuren hier onbezorgd op brommers rond en de auto’s zijn op één hand te tellen. Het seizoen van de Mola Mola (sunfish) trok ons hier naartoe en daar kregen we geen spijt van. Niet alleen omdat het een heerlijk relaxt eiland bleek te zijn, maar ook omdat we het geluk hadden tijdens het duiken een Mola Mola én manta roggen tegen te komen. Op de foto is de grootte van de Mola Mola misschien niet zo goed te zien, maar reken maar dat je even moet slikken als er een vis van het formaat Engelse dubbeldekker voorbij komt zwemmen..!

Met de boot staken we over naar Lombok, ‘het nieuwe Bali’, maar nu nog niet zo druk bezocht. In Senggigi zagen we een fantastische zonsondergang, maar het onontdekte zuidwesten van Lombok was pas echt een paradijs. Hier bezochten we Gili Gede, één van ‘de nieuwe Gili’s’, waar we zo ongeveer de enige toeristen waren. Het enthousiasme van de lokale bevolking (roepen, zwaaien, glimlachen en je naam vragen) was dan ook niet te omschrijven zo leuk.

Weer terug op het ‘vaste land’ bezochten we surfermekka Desert Point en Kuta Lombok (niet te verwarren met het verschrikkelijk toeristische Kuta Bali), waar we al scooterend de mooiste strandjes tegenkwamen.

Terug in het noorden van Lombok zijn we via Gili Air (drie dagen boeken lezen en snorkelen) terug gegaan naar Bali voor een bezoekje aan de rijstvelden bij Ubud (net niet zo mooi als die in China) en om te genieten van een megalange chocolademassage. Tsja, als het allemaal zo goedkoop is, kun je dat natuurlijk niet laten!

De reden om eerst weer terug naar Bali te gaan was een hele speciale: An was jarig en kreeg een paar dagen Flores cadeau om vanuit daar Komodo te kunnen bezoeken. Vanuit het vliegtuig keken we neer op de indrukwekkende rits eilandjes die dit gebied rijk is. Op haar verjaardag voeren we er tussendoor om op drie verschillende plekken te gaan duiken. Over indrukwekkend gesproken..! Twee dagen later stapten we weer op een boot, dit keer met het doel om de beruchte Komodo varanen op te sporen. Het werd één groot hoogtepunt: twee dagen lang met acht superleuke mensen op een catamaran. Ieder eilandje waar we voorbij kwamen was omgeven door een azuurblauwe zee en we hebben op heel wat plekken gesnorkeld. De Komodo ‘dragons’ vonden we uiteindelijk op zowel Rinca als Komodo. Groter dan de gemiddelde krokodil, een kop als een dinosaurus, en met dodelijk gif in z’n tanden behoorlijk angstaanjagend, maar zó gaaf om ze (in het wild) te zien!

17.000 eilanden en nog lang niet alles gezien.. waarom we ‘maar’ een maand voor Indonesië hebben uitgetrokken, vragen wij ons achteraf ook af. Maar er wacht nog meer moois op ons. Inmiddels zijn we via Bali naar Singapore gevlogen (te gekke stad!), en vliegen we morgen door naar Down Under. Lang over gedroomd, lang op gewacht, dus laat maar komen!

Check ook weer het kopje ‘foto’s’. Dit keer ietsje meer foto’s dan normaal.. we konden niet kiezen. :)

Liefs!

Papa's en mama's in Maleisië

Zo, eindelijk tijd voor een update. Het duurde even, maar we hadden dan ook hoog bezoek uit Nederland: in Maleisië hebben onze beide ouders een week met ons meegereisd. Weken om nooit meer te vergeten, heel bijzonder.

Maar eerst terug naar wereldstad Hong Kong. Een laatste stop in China. En hoe anders is die stad dan de rest van China! We hadden drie dagen om de stad te verkennen en die hadden we ook wel nodig. Wat een topstad!

We waren gewaarschuwd voor de rook in Singapore, wegens de branden in Sumatra, dus na één nachtje zijn we meteen doorgereisd naar Melaka in Maleisië. En hoewel we in Singapore geen last hadden van de rook, merkten we in Melaka wel degelijk dat er iets aan de hand was. Niet zozeer door vervuilde lucht (die was er namelijk nauwelijks), maar vooral vanwege de locals die zich enorm druk maakten en ons zelfs mondkapjes in onze handen duwden. Die hebben we welgeteld 20 tellen op gehad.. voor onderstaande foto, haha!

In Kuala Lumpur haalden we pap en mam Van Andel van het vliegveld. Wat leuk om elkaar na zeven maanden weer te zien en wat heb je elkaar dan veel te vertellen..! In anderhalve dag KL zagen we de Petronas Towers, Little India en kwamen we terecht in een Chinees restaurant in Chinatown.. best even wennen voor pap en mam, die stokjes! ;)

Vanuit KL zijn we met z’n vieren naar Langkawi gevlogen, waar we een auto huurden en in twee dagen het eiland verkenden. Uiteraard werden de autoritjes afgewisseld met een duik in de zee en in het zwembad, want allemachtig, wat is het hier heet!

Van Langkawi namen we de boot naar Georgetown op Penang, dé plek om de verschillende, uiteenlopende Maleisische gerechten te proberen. En dat deden we dan ook! Bijvoorbeeld bij de bekende Hawker Food stalls: scoor een tafeltje en bestel je eten bij de verschillende kraampjes. Vooral de saté is hier om je vingers bij af te likken! Daarnaast brachten we een bezoekje aan de grootste boeddhistische tempel van het land en bekeken we het oude stadscentrum dat op de UNESCO erfgoed lijst staat.

Met de auto toerden we naar Cameron Highlands, pap en mam Van Andel blij dat ze de kunst van het links rijden nog even van Mars konden afkijken. De hoogte van dit gebied (1500m) zorgt voor een goed klimaat (fijn, iets koeler!) voor het verbouwen van thee en aardbeien, waar we ons natuurlijk te goed aan hebben gedaan!

Na een paar tranen bij het afscheid, zijn wij naar de móóie Perhentian eilanden aan de oostkust gegaan, om vervolgens na een paar dagen genieten van wit zand en mooie duiken door te vliegen naar Borneo. Rondom Kuching hebben we het nationale park Bako bezocht, een mooi junglegebied vlak aan zee, en bekend om de vele neusapen. Jep, die apen met die veel te grote neus.

Met een tussenstop van een dag in Kota Kinabalu, vlogen we naar Tawau. Vanwege de úrenlange vertraging van onze vlucht waren pap en mam Wentink ons ontvangstcomité in plaats van andersom! De taxirit naar Semporna kwam goed van pas om alvast een beetje bij te kletsen.

De volgende dag vertrokken we per boot naar ons verblijf voor vier dagen: Kapalai Dive Resort! Google het eens voor een (lucht)foto, dan komt dit resort (op palen, midden in de zee) ook bovenaan jouw bucketlist, zeker weten! Ook de acht duiken die we bij Sipadan (één van de vijf beste duikplekken ter wereld) mochten doen waren onvergetelijk. Yes, paradise it was..!

Vervolgens zaten de orangutans op ons te wachten rondom de Kinabatangan rivier. Nou ja, wachten.. er moest flink gezocht worden! Maar ons geduld werd beloond! Fantastisch om deze bedreigde diersoort in het wild te zien. Daarnaast ook heel veel andere apen, krokodillen en bijzondere vogels gespot. Oh, én visjes die ons een natuurlijke Dr. Fish behandeling gaven. Zwaluwhoeve eat your heart out! ;)

Gisteren hebben we ook afscheid genomen van pap en mam Wentink en nu staan we aan de vooravond van ons Indonesië-avontuur. Zin in, want er zitten ladingen enthousiaste tips in onze mail! Over één ding zijn we het eens: wat gaat die tijd verdorie snel!!

Geniet van de zomer in Nederland!

PS Als jullie het aankunnen, mogen jullie de overige foto’s ook checken (onder het kopje ‘foto’s’). :)